W 2009 roku minęła 10. rocznica śmierci Jerzego Grotowskiego oraz 50. rocznica objęcia przez niego kierownictwa Teatru 13 Rzędów, późniejszego Teatru Laboratorium. Decyzją UNESCO miniony rok był obchodzony jako Rok Grotowskiego. Zakład Narodowy im. Ossolińskich włączył się w uroczystości, organizując wystawę "Niezatarty ślad", która zamyka Rok Jubileuszowy i przedłuża jego obchody poza rocznicę śmierci przypadającą 14 stycznia.

Wrocław jest miejscem, w którym zachowało się szczególnie wiele śladów materialnej i duchowej obecności Jerzego Grotowskiego. Po latach nauki w Krakowie i eksperymentach teatralnych w Opolu, w latach 1965-1982 znalazł tu odpowiedni klimat i warunki do pracy. Jako emigrant także uważał się za wrocławianina. Wyjeżdżając za granicę pozostawił tu swój teatr, który z czasem przekształcił się w placówkę kontynuującą, rozwijającą i dokumentującą jego drogę twórczą - obecny Instytut im. Jerzego Grotowskiego.

W marcu 2008 r. Wrocławiowi przybyło jeszcze jedno miejsce, w którym pamięć o Jerzym Grotowskim jest stale obecna. Brat Jerzego, prof. Kazimierz Grotowski, przekazał Zakładowi im. Ossolińskich pozostającą w jego posiadaniu część prywatnego archiwum artysty, którą przechowywał od jego wyjazdu z kraju w 1982 r.

Próba odtworzenia w formie wystawy "całkowitego Grotowskiego" byłaby karkołomnym przedsięwzięciem. Prezentujemy twórcę Ku teatrowi ubogiemu i Apocalypsis... w migawkach, we fragmentach i cytatach. Mamy nadzieję, że zgromadzony materiał umożliwi prześledzenie drogi artysty od samego początku, dotarcie do jego osobistych "źródeł". Można także spróbować "skonstruować" postać Grotowskiego w wielu wymiarach - zobaczyć go poprzez pryzmat jego dokonań w dziedzinie teorii i praktyki teatralnej, a także jego osobistych zainteresowań. Zobaczyć w nim reżysera, charyzmatycznego mówcę i pustelnika.