Urząd miasta: wiemy, że trzeba więcej na rowery, ale na nie nie damy

Grabiszyńska, Sobieskiego, Ślężna, Piaskowa, Mickiewicza – to tylko niektóre ulice wzdłuż których mogłyby w przyszłym roku powstać nowe drogi rowerowe. Nie powstaną, bo w projekcie budżetu na 2012 rok pieniędzy jest jedynie 1,8 mln zł - tyle samo co w tym roku. Urzędnicy na politykę rowerową środków nie zwiększyli, choć jeszcze w lipcu przyznawali: wiemy, że na przyszły rok trzeba 8 milionów.

W projekcie budżetu na przyszły rok urzędnicy zaproponowali radnym, żeby politykę rowerową na przeznaczyć milion 841 tysięcy złotych, czyli mniej więcej tyle samo co w tym roku.



Dla porównania w ubiegłym roku koszt zabawy sylwestrowej we Wrocławiu wyniósł 4,5 mln zł, z czego 1,5 mln pokryje miasto.



- Jeśli taki scenariusz się ziści to aby zrealizować założenia polityki rowerowej będziemy zmuszeni w znacznym stopniu zintensyfikować działania polegające na redystrybucji przestrzeni na ulicach (czytaj zabieraniu samochodom – przypis BK), czyli przede wszystkim wyznaczaniu pasów rowerowych - przyznaje Daniel Chojnacki, oficer rowerowy. - Będziemy także kontynuować budowę parkingów rowerowych i obniżanie krawężników – dodaje.



Czego nie uda się zrealizować? Urzędnicy nie chcą tego oficjalnie przyznać, ale są już gotowe projekty dróg rowerowych na brakujących odcinkach Grabiszyńskiej, Ślężnej, Powstańców Śląskich, Żmigrodzkiej, Piaskowej, Mickiewicza, Osobowickiej, Św. Mikołaja czy kładki pod mostami. Jednak, aby je zbudować trzeba co najmniej kilkunastu milionów złotych. Za proponowane 2 miliony nic z tego nie wyjdzie, a rowerzyści będą wciąż jeździć po ulicach, lub – co bardziej prawdopodobne – między pieszymi.





Rowerzyści już pokazywali co we Wrocławiu z jednośladami jest nie tak: może i jesteśmy drudzy najlepsi w Polsce pod względem liczby dróg rowerowych, ale pozostawiają one dużo do życzenia.
Ich raport, o którym pisaliśmy w lipcu, wykazuje, że drogi rowerowe są u nas nieprzemyślane, za wąskie, mają na nich zbyt ostre zakrętami, nierówną nawierzchnię i zmuszają do pokonywania wystających krawężników. W ścisłym centrum pełno jest barier dla ruchu rowerowego, w całym mieście brak jest synchronizacji świateł dla ruchu jednośladów. Jednak największym problemem jest to, że sieć tras rowerowych nie jest spójna a bez finansów spięcie jej nie będzie możliwe. Chyba, że urzędnicy zdecydują się dać więcej przestrzeni rowerzystom na ulicach kosztem ruchu samochodowego. Czyli będą zwężać pasy samochodom by pasy dla rowerów zmieściły się obok.



Raport Wrocławskiej Inicjatywy Rowerowej chwali politykę rowerową miasta za dobry kierunek, ale ganią za wysokość budżetu. W tym roku na ten cel idzie 2 mln zł, z czego 1,1 mln zł przeznaczono na zakup rowerów miejskich. Tymczasem na ułatwianie życia rowerzystom w tym roku Gdańsk wyda prawie 18, Szczecin – 10 a Łódź – 8 mln zł. I chociaż część naszych urzędników powtarza, że w rzeczywistości wydajemy więcej, bo przy każdej nowej budowie drogi budujemy drogi rowerowe, to podobnie robią także w Gdańsku – i też nie doliczają tych pieniędzy.



W lipcu urzędnicy zarządzający remontami przyznawali, że potrzeby są znacznie większe:

- Cieszy mnie, że zgadzamy się w kierunkach polityki rowerowej, którą przygotowaliśmy, bo zgadzamy się tez co do tego, że na jej realizację potrzeba więcej niż dwóch milionów rocznie. Nie mogę składać obietnic za miejskich radnych, którzy uchwalają budżet, ale rocznie powinniśmy wydawać około 8 milionów, żeby zrealizować wyznaczony przez nich cel – mówił w lipcu rowerzystom Zbigniew Komar, zastępca dyrektora departamentu we wrocławskim magistracie.



Ten cel to 15 procent podróży odbywających się rowerami. Uchwalony przed radnych miejskich jako polityka rowerowa, na którą – co osobiście obiecywał Rafał Dutkiewicz – nie będzie brakowało pieniędzy. I co? I po raz kolejny okazuje się, że obietnice są tańsze niż dotrzymywanie słowa.