Fredro stanął na Rynku 70 lat temu. Kciuk hrabiego przez lata leżał w domu wrocławskiego historyka literatury

Pomnik przedstawiający mistrza komedii Aleksandra Fredrę został wykonany na zlecenie Lwowskiego Koła Literacko-Artystycznego przez znanego rzeźbiarza Leonarda Marconiego w 1879 roku. Uroczystość odsłonięcia pomnika na ówczesnym placu Akademickim zorganizowano 24 października 1897 r.

Po II wojnie światowej Lwów włączono w skład Związku Radzieckiego, a w 1945 r. w Kijowie delegacja polskich władz podpisała protokół z ówczesnym rządem tego kraju, który zgodził się wydać Polakom narodowe pomniki znajdujące się w mieście Lwowie, a związane z historią i kulturą wyłącznie polską. Jednocześnie tamtejsze władze wyraziły życzenie pozostawienia pomnika Adama Mickiewicza, który „cieszy się popularnością i miłością wśród narodu ukraińskiego”. Pomnik Fredry przyjechał do Polski w 1946 roku, do Warszawy i został umieszczony w parku Wilanowskim.

Inicjatorem sprowadzenie pomnika do Wrocławia był Olgierd Czerner, który w 1955 roku został miejskim konserwatorem zabytków

- Tam był nie tylko Fredro, ale i inne pomniki, które przywieziono po wojnie zza wschodniej granicy – wspominał przed laty wyprawę do Wilanowa.
Zamówił ciężarówkę i na nią włożono hrabiego. Pióro, żeby się nie zgubiło, Czerner schował do teczki.

- W mieście rozgorzała dyskusja gdzie ów cenny monument postawić, mało brakowało a przez ten brak zdecydowania pomnik trafiłby do Poznania – pisał na łamach „Gazety Wrocławskiej” Maciej Łagiewski, dyrektor Muzeum Miejskiego we Wrocławiu. - Wreszcie wybrano Rynek, wcześniej w tym samym miejscu stał pomnik króla Fryderyka Wilhelma III. Inne proponowane place i skwery nie miały jeszcze uporządkowanej zabudowy i obawiano się, że postać hrabiego zginie wśród budowlanego chaosu.

Pomnik w Rynku ustawiono 15 lipca 1956 r.

W 1970 roku miejsce pochówku Fredry w jego parafialnym kościele w Rudkach odwiedził wielki znawcy twórczości pisarza prof. Bogdan Zakrzewski.

Dostał się do środka tego kościoła i krypty, które zostały zamienione na magazyn różnych chemikaliów i przyborów rolniczych. Według jednej teorii,  Zakrzewski, zmyliwszy czujność strażnika i stwierdziwszy, że nikt go nie widzi, odłamał palec Fredry. Sam naukowiec mówił, że to magazynier, być może widząc wzruszenie Bogdana Zakrzewskiego, wręczył mu „na pamiątkę” kciuk Fredry, obleczony rękawiczką z jelonkowej skórki.

Przez lata palec spoczywał w sejfie w domu profesora. Jak głosi legenda, potem we Wrocławiu u prof. Zakrzewskiego odbywały się cotygodniowe zebrania naukowe, a kciuk Fredry umieszczony w specjalnym etui wisiał ponad głowami zebranych. Po jakimś czasie uznano, że trzeba zrobić hrabiemu godny pochówek. Po długich staraniach i wahaniach, gdzie pochować we Wrocławiu ten szczątek Fredry, zwrócono się do proboszcza w parafii św. Maurycego. I tam właśnie wmurowano ten palec naszego komediopisarza w ścianę i umieszczono stosowny napis, informujący, że tam są pochowane szczątki wielkiego pisarza.